UMUT ET

Daha ne kadar sürer bilmiyorum ama kendimi kömürün dumanıyla kararmış bir bulutun içinde gibi hissediyorum. Yüksekteyim, çok yüksekte ama nefes almayı beceremiyorum. Bir başka bulut arıyor, istediğim beyazlığı yakalayamıyorum. Sonra soruyorum kendime, daha ne kadar yükselmem gerekiyor bu karanlıktan kaçabilmemi sağlamak için, daha ne kadar uçmalıyım.

Bir bulut olmasa da bir çift ayakkabı içinde bir sınıfta, bir yolda, bir sırada duruyor, bazı kararlar alıyoruz. Kimi zaman o anki yorgunluğumuz kimi zaman ise geçmişin verdiği acı tecrübeleri göz önünde bulundurarak. Her güne yeni kararlarla başlıyor, her gün yeni bir hayat diliyoruz kendimize. Kimi zaman ders alıyoruz, kimi zaman öfkemizin büyüklüğü ile kör oluyoruz hatalarımızda. Kömürün dumanını bahane ediyor, yerimizde sayıyoruz. 

Düşünelim. Nefes alabildiğimiz bir bulutta, istediğimiz o beyazlıkta uçtuğumuzu hayal edelim. Ne yapmak istiyoruz? Hedeflerimiz neler? 

Engelleri aşmaya odaklı zihnimizde zamanı hesap etmeyi unutuyoruz. Ne kadar çabalarsak çabalayalım olduramadığımızda doğru zamanda olup olmadığımızı sorgulayalım.

Nefes almak istiyoruz. Dumanın karanlığında yok olmak yerine daha ne kadar nefes tutmamız gerektiğine bakalım. Bilmeliyiz ki o duman gidecek, gittiğinde ise eli boş kalmayalım. Hedeflerimizi, onlara nasıl ulaşacağımızı düşünelim, umut edelim.

Beğeni:
6 1
Görüntüleme:
140
Kategori:
EGT BLOGGenel

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

X